کتاب مردی که می خندد

اثر ویکتور هوگو از انتشارات دبیر - مترجم: کیومرث پارسای-داستان تاریخی

مردی که می‌خندد (به فرانسوی : L’Homme qui rit) نام رمانی از ویکتور هوگو نویسنده و شاعر فرانسوی است. ویکتور هوگو این رمان را در بروکسل نوشت و آن را در سال ۱۸۶۹ منتشر کرد. داستان کتاب در اوائل قرن هجدهم و در انگلستان روی می دهد.
کتاب روایت کودکی است که توسط کومپراچیکوها یا همان خریداران بچه معلول شده است و با زخمی که بر صورت دارد گویی همیشه می‌خندد. دوره‌گردی کودک را می یابد و با وی یک گروه نمایش خیابانی راه‌اندازی می‌کند.


خرید کتاب مردی که می خندد
جستجوی کتاب مردی که می خندد در گودریدز

معرفی کتاب مردی که می خندد از نگاه کاربران
مگه میشه کارای ویکتور هوگو رو خوند و متأثر نشد!
داستان از یه پسر بچه ده ساله بنام جوئین پلین شروع میشه که در یک شب سرد زمستانی، خریداران بچه،اون رو رها میکنن!
طی جریاناتی که نمیگم(بهتره خودتون بخونید)یک دختر بچه شش ماهه که البته نابینا بوده رو پیدا می‌کنه و بعد از اون یک پیرمرد مهربون بنام اورسوس اونها رو به سرپرستی قبول می‌کنه.
سالها میگذره و جوئین پلین و دِئا(دختر کوچولو)بزرگ میشن و به هم علاقه‌مند میشن!
جوئین بیست و پنج ساله و دِئا شانزده ساله.
جوئین مجبور به ترک دِئا برای دیدار یک فرد نسبتا مهم(باز هم نمیگم خودتون بخونید بهتره ⁦;-)⁩) میشه.
و وقتی دوباره برمیگرده، دِئا....
و در آخر یک قسمت از کتاب که خیلی دوستش دارم:

در این دنیای با عظمت شبانگاهی که از هر سمت اطراف او را احاطه کرده بود، چه کسی به فکر این کودک بود؟! هیچ.
او به سمت هیچ حرکت می‌کرد...

#مردی_که_می‌خندد #ویکتور_هوگو

مشاهده لینک اصلی
كتاب مردي كه مي خندد از ويكتور هوگو چندان كتاب راحتي نيست،‌دست كم تا نيمه ي كتاب،‌زياد آسان نمي توان آن را ورق زد و با داستان پيش آمد. براي حدود 200 صفحه،‌بايد به داستان سرنوشت كشتي شكستگاني گوش كرد،‌درباره ي دريانوردي خواند،‌از جغرافيا ياد گرفت. توضيحات طولاني و گاهي خسته كننده مي شوند. البته از همان ابتدا بخش هاي خيلي قشنگي هست؛ توصيف طوفان و شنيدن صداي ناقوس مثلا بخش خيلي قشنگي بود.
در نيمه ي دوم كتاب كم كم تكه هاي داستان جور مي آيند و شروع به دنبال كردن شخصيت اصلي مي كنيم،‌و متن جذاب مي شود . تعادل را حفظ مي كند(هرچند هنوز هم گهگاهي شخصي شروع به حرف زدن مي كند و تا شش هفت صفحه توضيحاتش را ادامه ميدهد). توصيفات درباره ي شخصيت زن ها و فكر آن ها اصلا جالب نيستند: از جوزلين كه نفرت آور است، ‌تا دئا كه چون كور و ضعيف است بايد دوست داشتني باشد.ديگر اين كه تا اخرين صفحه ي كتاب قابل پيش بيني نيست كه حوادث شخصيت را كجا مي برند.


مشاهده لینک اصلی
Un bambino viene abbandonato su un molo da alcuni @[email protected].
Loro salpano verso la tempesta, custodi di un terribile segreto, lui verso la sua nuova vita.

Non è certo un libro che si legge facilmente, almeno nella prima parte.
Hugo lo riempie di nozioni storiche e scientifiche utili a contestualizzare i modi di vivere, il periodo storico, i personaggi e le differenze tra i ceti sociali, riferimenti a miti greci, filosofi e frasi in latino. Molte di queste nozioni richiedono una cultura che io non ho e quindi non posso apprezzarle come meritano.
Problema mio quindi.

Nella prima parte però ci sono due capitoli che ho apprezzato più degli altri per pathos e coinvolgimento.
Sono quelli che fanno parte della storia principale e riguardano Gwynplaine e chi lo ha abbandonato. Dea e Ursus. Il loro incontro. Il percorso che li ha portati a incontrarsi.
Questi due capitoli sono @[email protected] per intensità e potenza espressiva.

Quasi a metà (circa il 40%) il libro inizia ad essere più scorrevole. Ci si immerge nella storia com meno interruzioni, meno divagazioni.
Bello.

Da vedere anche il film muto del 1928 con Conrad Veidt, che ha ispirato la maschera del Joker dei fumetti di Batman.

مشاهده لینک اصلی
Not an easy read, but very rewarding...especially in politically charged times. I have no doubt Hugo would be accused of socialism if he spoke up in modern times. But really he is anti-nobility and royalty, and uses his characters to speak up for the common man, as well as subtle digs at the rich and sheltered lords of 18th century England.

Its the story of man who goes from one extreme to the other, and not by his choosing. Hes an amazingly complex character, as are many of the supporting characters. And quite unusual as [email protected]@ the old man and his pet wolf whom he named @[email protected] Homo is a most excellent and well done character.

As he tells this melodrama, Hugo spends chapter upon chapter informing the reader of those times...what it was like to live in suburban London, what it was like to scrape a living as an entertainer, what it was like to roam a mansion or attend a gathering of the House of Lords...and his straight-faced commentary on excess will make you smile more than once. And if youre a history buff, youll gain some fascinating insights as well.

Thanks to Trish for the recommendation!

مشاهده لینک اصلی
An odd yet oddly compelling historical romance set in 17th century England

مشاهده لینک اصلی
Come per altri noti romanzi di Hugo, @Luomo che [email protected] è tra un dramma teatrale dalle tinte cupe e un infiammato attacco politico, in questo caso rivolto al patriziato inglese. Come per Quasimodo ed Esmeralda, lamore sacro tra il mostro e langelo che risalta in mezzo allorrore della fatalità, qui è tra uno sfigurato saltimbanco, Gwynplaine (il quale sarà lispirazione per il personaggio di Joker), detto @luomo che [email protected] e la cieca ma preveggente Dea. I due sono legati sin dal toccante momento in cui, abbandonato dai suoi aguzzini sulle scogliere britanniche (i quali finiranno per affrontare unepica tempesta, da cui si salverà solo il tremendo segreto del ragazzo), Gwynplaine la raccoglie dalla neve e la porta con sé, sino a incontrare Ursus, filosofo e medico vagabondo, che diventerà il suo tutore e mentore, e Homo, il suo lupo di compagnia, un elemento romantico atto a rappresentare il ferino sempre più calpestato dalla modernità. Il trio sembra aver trovato la propria felicità, sino a quande le manovre dello scaltro arrivista Barkilphedro (addirittura più manipolatore dello stesso Frollo), la distruggeranno completamente, con lo stesso Gwynplaine deriso da tutta la nobiltà, poiché visto come una maschera umana che deve portar loro felicità, quandegli tiene in sé la grande tristezza di chi viene dallabisso, e ci tornerà, chiudendo il cerchio.

مشاهده لینک اصلی
Forse il soggetto del libro è solo un mezzo per capire. Per capire la vita del XVII sec in Gran Bretagna e in Francia. Per leggere quello che i libri di storia non dicono (il disprezzo tra le caste, i sotterfugi dei miserabili, la meschinità dei potenti). Per rimanere inorriditi dai comprachicos (pura fantasia...? mah...) e dal trattamento riservato allinfanzia (questo innegabile e sicuro). Per stupirsi del Libro Secondo, in descrizioni di mare che neppure Conrad - ma di cui Stevenson dice che il lettore attento dovrebbe provare vergogna, per linverosimiglianza delle descrizioni. Può darsi, ma è avvincente. Per ricordare che ce differenza tra quello che era un romanzo un secolo e mezzo fa, e quello che è ora [- vogliamo parlare, che so, dellEleganza del Riccio...?] Per rimanere stupiti di fronte alla maestria di H.

مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب مردی که می خندد


 کتاب کشتن مرغ مینا
 کتاب وقتی یتیم بودیم
 کتاب قصر به قصر
 کتاب تانگوی شیطان
 کتاب دوست باهوش من
 کتاب جنگ آخرزمان